و فقط خدا می داند که این دو سال، با همه سختی ها و دلهره هایش
مثل یک پلک زدن ساده گذشت.
زیر یک سقف بودن
با تو
درست شبیه پرواز است.
انگار هفتصد و سی روز و شب است که روی ابرهای هستم.
من با تو خوشبخت ترینم عزیزکم.
هرکس نداند من و تو خوب می دانیم چه ثانیه های نگرانی را گذراندیم
تا به اینجا برسیم
به کنار هم بودن برسیم.
چه لحظه های پرتشویشی که حتی به یک آن دیدن هم راضی بودیم
چه روز و شب هایی که در آرزوی شنیدن صدای نفس های هم از نزدیک
چشم های بارانی مان را بستیم و به نسیم سپردیم که عطر خوش سلام را
هر صبح از هوای شهر دیگری
برایمان به ارمغان آورد.
زندگی با تو
حتی با وجود آنهمه فاصله هم
شیرین بود
و حالا بعد از دو سال
هنوز هم دوریت آزارم می دهد.
نمی دانم روزی خواهد رسید که ای کاش ها
بی معنی شوند؟
روزی که دیگر نگوییم ای کاش این عشق تا ابد دوام بیاورد ...
و نمی دانم اگر روزی – گوش شیطان کر – تو همسفرم نباشی
چه خواهم کرد؟!
کاش آنقدر زنده بمانم
تا از دریای وجود تو سیراب شوم
و آنقدر عاشق
که وقت مردن
میان آغوش امن تو
با زندگی وداع کنم.
امشب دومین سالگرد عهدی ست که با خدا و میان قلب هایمان
بستیم
دومین سالگرد پیمانی که – به امید خدا – هرگز شکسته نخواهد شد.
امروز، در همین لحظه از عمر زمین
به تو و به وجود این عشق مقدس در چشمهایت
افتخار می کنم
و اعتراف به شوری که از صداقت قلب بی ریایت می گیرم.
شور عشقی که زمستان اینروزهایم را به اردیبهشت بدل کرده است.
باور کن همسرم
همسفرم
که من فقط
با طلوع چشم های مهتابی تو به فرداها امیدوارم ...
.
.
.
من و تو همسفر فصل بهاریم، مگه نه؟
           من و تو عاشق عشق موندگاریم، مگه نه؟
من و تو مسافر یه راه دوریم، مگه نه؟
           از سیاهی گل من، هر دو بدوریم، مگه نه؟

پ.ن1: در جایی خواندم: پایان سخن، پایان تو نیست. تو انتها نداری
خدایا فکر می کنم این جمله غیر از یگانگی تو
برای هیچ عشق دیگری صدق نمی کند.

پ.ن2: درست مانند لحظه عقد، برای رسیدن تمام عاشقان دور از هم
دعا خواهیم کرد.

پ.ن3: به قداست همین لحظه عاشقانه قسم
تا آخرین مژه بر هم زدنم، در کنارت خواهم ماند.